Van hart tot hartEr staat een nieuwe generatie dansers en makers klaar. Of eigenlijk: ze zijn er al! Dansers die staan voor community en gelijke kansen, en die wars zijn van hiërarchie. Makers die open zijn, oprecht, en die zich uitspreken. De een wat feller dan de ander, maar over één ding lijken ze het allemaal eens te zijn: hoge benen zijn niet interessant. Het abstracte is uit, het authentieke verhaal is in. Dansers mogen weer mensen zijn. Ik denk aan Ali Zanad (in Dubbelboed2 van Danstheater Aya), die de eer had zijn danskunsten te mogen vertonen tijdens het gala van de Nederlandse Dansdagen. Ik denk aan Dalton Jansen en zijn voorstelling Birds, waarmee hij de Jonge Zwaan won voor meest indrukwekkende jeugddansproductie. Ik denk aan Jordy Dik, wiens voorstelling Jij en ik en alle anderen - waarin één van de twee dansers een cognitieve beperking heeft - geen van de bezoekers onberoerd liet. En ik denk aan Joop Oonk van Misiconi Dance Company, die dit jaar met de nieuwe productie TIDES op het dansfestival in Maastricht stond. en daarmee wederom bewees dat inclusiedans serieuze kunst kan zijn. Deze dansers en makers zijn zulke mooie mensen! Ze hebben tijden de Nederlandse Dansdagen begin oktober zoveel indruk op mij gemaakt, en mijn kijk op dans en de danssector voorgoed veranderd… Ik ging als tienermeisje pas voor het eerst naar het theater, naar een moderne versie van Het Zwanenmeer van het Scapino Ballet. Daarna volgden voornamelijk voorstellingen van Nederlandse Danstheater, Introdans, LeineRoebana en Het Nationale Ballet. Kortom: abstracte witte elite kunst. Maar de laatste jaren ging ik steeds minder vaak naar het theater. Deels vanwege gebrek aan budget en de coronacrisis, deels omdat deze gezelschappen me niet langer wisten te interesseren. Mooi? Sure. Boeiend? Nee. Maar nu… Mijn smaak is in de loop van een paar voorstellingen totaal veranderd. Voor mij geen hoog, hoger hoogst meer. Of hard, harder hardst (denkend aan de hoge concurrentie in de sector). Geef mij maar meer van wat ik op de Nederlandse Dansdagen zag: voorstellingen die recht uit het hart komen van de performers. Dansers die zonder moeite een plekje in mijn hart hebben ingenomen. Die me lieten huilen, lachen, en stralen. Omdat ik mij door hun kwetsbaarheid meer dan ooit tevoren danser voel. Ik wil meer ‘mensen’ op het podium zien. Oprechte verhalen. Raak me! Want dat is kunst voor mij. Zelfexpressie. Merci!
|
