Liefde! (Echte matties zijn zeldzaam)Eenzaam. Het is een woord dat ik de laatste tijd vaak hoor. Een jonge maker die het artistieke proces als eenzaam ervaart en naar meer steun verlangt. Een jonge dansdocent die haar beroep als eenzaam ervaart, omdat ze zo weinig contact heeft met andere docenten. En om eerlijk te zijn ervaar ik het hoofdredacteurschap soms ook als eenzaam. Maar daar kwam ik pas recent achter. Het was tijdens de Nederlandse Dansdagen… Toen ik niet alleen eindelijk mijn helden in levende lijve kon ontmoeten, maar ook door hen enthousiast begroet en omhelst werd. Het was even geleden dat ik me zo gewaardeerd en geliefd had gevoeld. Door het contrast werd ik mij ineens bewust van mijn eigen eenzaamheid. Want vergis je niet, het is keihard werken, twee magazines runnen. En ik heb natuurlijk een prachtig team, maar ik zit toch iedere dag alleen in de woonkamer achter mijn laptopje. Ik zou natuurlijk vaker in een cafeetje kunnen gaan zitten werken, maar eenzaamheid los je niet op door je simpelweg vaker onder de mensen te begeven. Ook in gezelschap kun je je eenzaam voelen. Als anderen je passie niet delen en niet snappen waarom je niet gewoon een baan in loondienst neemt. Als ze niet de juiste dingen weten te zeggen wanneer je je verhaal vertelt en je kwetsbaar opstelt. Echte matties zijn zeldzaam. Daarom voelde ik me tijdens de Nederlandse Dansdagen zo intens gelukkig. Omdat we ondanks al onze meningsverschillen daar toch voor hetzelfde waren: dans! En waar ik onder de oude garde nog vaak concurrentie en strijd opmerk (en hele lange tenen…), ervaar ik onder de nieuwe generatie dansers en makers een hele andere tendens. Namelijk: liefde! Ook als de neuzen niet dezelfde kant opstaan. Misschien is dat de invloed van de hiphopcultuur die ik voel; dat je gewoon lekker jezelf mag zijn. En we ons niet meer allemaal in hetzelfde vormpje hoeven te proppen om de goedkeuring van anderen te krijgen. Authenticiteit is belangrijker aan het worden. Hallelujah. Wat een verademing! De tieners en jongvolwassenen van nu inspireren mij. Ik zie hoe makkelijker het voor hen is altijd en overal hun mening te verkondigen (hello social media). Daarin zijn ze minder diplomatiek dan ik ben opgevoed, maar die ‘beleefdheid’ verwachten ze volgens mij ook niet van anderen. Het creëert een omgeving waarin we het fel oneens met elkaar kunnen zijn, en elkaar toch waarderen en respecteren. Kijk, dat vind ik nou tof. Dat is namelijk wat ik ambieer met Dansers.nu en Dansdocent.nu. Dat er ruimte mag zijn voor verschillende perspectieven en gepassioneerde discussies. En dan heb ik het niet over debatten waarin mensen omstebeurt hun gelijk proberen te halen. Voor mij is het doel van discussies altijd kennisdeling geweest, net zoals bij goede gesprekken met vrienden. Het basisrespect ligt er al en je hoeft elkaar niet te overtuigen van je eigen standpunten. Je wilt elkaar simpelweg een kijkje in je belevingswereld bieden. Door op die manier met elkaar te praten kunnen we van elkaar leren. Dan kunnen we groeien als mens of professional. Want het is niet verboden om van mening te veranderen. Hunker jij nou ook naar zo’n community? Waar je jezelf mag zijn en waar we liefdevol nieuwsgierig zijn naar elkaar? Of heb je gewoon zin in goed gezelschap? Kom dan naar ons teamuitje/netwerkborrel op zaterdagmiddag 7 januari in Utrecht! Dan kun je onze geweldige redacteuren ontmoeten, en andere collega’s, onder het genot van lekkere hapjes en drankjes. See you there?!
|
