|
Vorige maand interviewde ik Matthew Pawlicki-Sinclair. Hij is een Amerikaanse balletdanser die van 2008 tot 2018 bij Het Nationale Ballet danste, en nu in Groningen een carrière als balletdocent aan het opbouwen is. Daarbij kwam hij er al snel achter dat hij meer wilde doen dan enkel balletlessen geven. Hij wil dat zijn leerlingen ook regelmatig naar dansvoorstellingen gaan kijken, zodat ze dans als podiumkunst leren waarderen. Daarom baalt hij ervan dat er bijna geen matineevoorstellingen bij hem in de noordelijke provincies te zien zijn. Ballet wordt ‘s avonds geprogrammeerd, dan liggen zijn leerlingen (groep 5 en 6) al in bed. Tijdens ons gesprek vertelt Matthew hoe hij als kind al vele dansvoorstellingen van beroemde choreografen zag, omdat veel tourende dansgezelschappen ook overdag optraden. Zo was hij nog maar vier jaar oud toen hij voor het eerst het beroemde ballet The Nutcracker zag in zijn geboortestad Tucson, Arizona. Hij benadrukt dat veel van die voorstellingen geen jeugdtheater waren. Als kind zag hij al choreografieën die voor een volwassen publiek waren gemaakt, en hij was evengoed geraakt en geïnspireerd. Die magische ervaringen gunt hij nu zijn eigen leerlingen. Omdat dat dus moeilijk te organiseren blijkt, stelde ik voor om gebruik te maken van alle online beschikbare voorstellingen en filmavonden te organiseren. Bijvoorbeeld via Marquee TV. Uiteraard is samen een video kijken niet hetzelfde als naar een theater gaan, maar het lijkt me beter dan niks. Als jongere heb ik daar namelijk echt naar verlangd, al kon ik dat gemis toen niet onder woorden brengen. Ik vond dansen leuk, maar had weinig benul van dans als podiumkunst. Pas toen ik als student met flinke korting kaartjes kon scoren bij de stadsschouwburg ben ik veel dansvoorstellingen gaan zien. Er ging een hele nieuwe wereld voor mij open! Tijdens ons gesprek dwalen onze gedachten af naar de dan nog aankomende verkiezingen, en het mogelijke doemscenario dat nu realiteit lijkt te worden. Matthew benadrukt hoe belangrijk hij het vindt dat we de jeugd kunstwaardering bijbrengen om een publiek voor de toekomst te genereren. En dat je die liefde voor het theater al bij kinderen in de basisschoolleeftijd moet aanwakkeren. Omdat kunst verbindend werkt. Omdat er plek moet zijn – en blijven bestaan! – voor emoties en schoonheid in een wereld vol haat en oorlogen. Wanneer Matthew dat zegt maakt mijn hart vreugdeprongetjes. Ik ben het helemaal met hem eens en voel dezelfde noodzaak. Daarom roep ik alle dansdocenten op om minimaal twee keer per jaar met hun leerlingen naar een dansvoorstelling te gaan. En daarnaast, of als er weinig budget is, maandelijks filmavonden in de dansstudio te organiseren. Waarbij leerlingen steeds naar werk van een andere dansstijl/choreograaf kijken. En dat je daarna samen reflecteert: Wat heb je gezien? Waar deed het je aan denken? Wat voelde je erbij? Welke inzichten heb je opgedaan? Welke vragen riep het op? Samen naar dans kijken zou net zo normaal moeten worden als samen dansen. En kan net zo leuk zijn! Zelf heb ik nooit een dansdocent gehad die dacht aan randprogrammering en ons stimuleerde om voorstellingen te gaan zien. Niet bij de dansschool in het dorp, niet tijdens de vooropleiding, en zelfs niet echt tijdens mijn master Dans in Californië. Enkel tijdens de minor Theaterwetenschappen. Blijkbaar wordt het als vanzelfsprekend geacht dat mensen die van dans houden ook naar dansvoorstellingen gaan. Maar dat is helemaal niet evident en niet iedereen heeft daar geld voor. Dus vind ik dat ook dat een stukje kunsteducatie is dat dansdocenten zouden moeten bieden. Wij moeten ambassadeurs van de dans als podiumkunst zijn. Juist nu! Ik ben benieuwd… Ga jij weleens met je leerlingen naar een dansvoorstelling? Waarom wel/niet? Wat zijn de reacties? De obstakels? Mail mij! Deze tekst werd eerder als blog gepubliceerd op de website van Kunstzone.
|
