|
In het voorjaar werd ik gevraagd om als ‘dansexpert’ mee te werken aan een artikel over ecstatic dance. De journalist van Margriet Extra wilde met name weten waarom dansen zo gezond is, al wist ze dat op basis van mijn artikelen eigenlijk al. Voor de vorm van dit artikel had ze echter enkele citeerbare uitspraken van mij nodig, en dus werd ik geïnterviewd. Dat was een bijzondere ervaring, omdat ik normaal gesproken de interviewer ben. Het gesprek duurde slechts 45 minuten, terwijl ik er meestal 2 uur voor reserveer, en in die korte tijd stelde ze me allemaal grote vragen waarover ik uren discussiëren kan. Het was lastig daarop eenvoudige en bondige antwoorden te geven. Wie ‘ja’ zegt tegen een interview, is daarna overgeleverd aan de welwillendheid van de interviewer. Alles wat je zegt mag gepubliceerd worden, tenzij je zegt dat iets ‘off te record’ is. En je kan de publicatie niet meer tegenhouden, tenzij je dat van tevoren afspreekt. Indien daar tijd voor is, krijg je wel inzage in het artikel voordat het gepubliceerd wordt en mag je commentaar leveren. Dus ik gaf aan alleen mee te willen werken aan het artikel als ik mijn citaten zou mogen herschrijven. Een journalist mag citaten namelijk parafraseren en inkorten zolang de strekking van de boodschap gelijk blijft. Dat was haar slechts ten dele gelukt. Het is een leuk artikel geworden met prachtige opmaak, maar ik heb wel een lesje geleerd: vraag altijd ook of je de mock-up mag inzien voordat het magazine naar de drukker gaat. Ik zou namelijk met naam, foto en bio uitgelicht worden als expert, maar in de eindredactie van het magazine is dat stukje gesneuveld. Ons magazine werd wel extra uitgelicht, maar daarbij werd de naam verkeerd geschreven: dansdocent.nu in plaats van Dansdocent.nu. De hoofdletter D was dus verdwenen, terwijl die in de versie die ik had mogen inzien wel nog correct geschreven stond. De eindredacteur van Margriet Extra moet hebben gedacht dat het hier puur om een URL gaat (die schrijf je volledig in kleine letters), maar het is ook onze merknaam! Nog steeds worden wij weleens ‘dansdocent magazine’ genoemd, of zelfs ‘dans magazine’. Maar de juiste uitspraak is ‘dansdocent punt nu’. Deze merknaam geeft aan dat het om een online magazine gaat. Ook over ons logo is nagedacht. De letters ‘DANS’ zijn dikgedrukt omdat het magazine, met name de glossy, interessant is voor alle dansers. De letters ‘DOCENT’ zijn van normale dikte, omdat het in de tweede plaats over educatie gaat maar het aspect dans zwaarder weegt. Vooral in de eerste drie jaar schreven we onze nieuwsberichten over alles wat enigszins met dans te maken had. Nu focussen we ons meer op danseducatie. En de letters ‘.NU’ zijn dungedrukt omdat de artikelen in het magazine kennis bevatten waar je nog jaren van kunt profiteren, niet alleen nu. Het was dus een interessante en leerzame ervaring, waardoor ik meer begrip heb gekregen voor de positie van de geïnterviewde. En waardoor ik mijn rol as eindredacteur van Dansdocent.nu en Kunstzone met nog meer aandacht voor detail zal uitvoeren. Want online kan je bloopers nog makkelijk corrigeren, maar wanneer iets geprint staat is het foutje vereeuwigd. Au!
|
